Мінск : Радыёла-плюс, 2010. – 560 с.

ISBN 978-985-448-101-2

Выданне падрыхтаванае з улікам "Правілаў беларускай арфаграфіі і пунктуацыі", зацверджанымі Законам Рэспублікі Беларусь ад 23 ліпеня 2008 года, які ўступае ў сілу з 1 верасня 2010 года.

Рэестр слоўніка ўключае каля 42000 слоў і словазлучэнняў, напісанне і вымаўленне якіх выклікаюць цяжкасці.

У датадак уключана прыкладна 1200 асабовых уласных імён.

Адрасуецца школьнікам, абітурыентам, студэнтам, настаўнікам, выкладчыкам і самаму шырокаму колу карыстальнікаў.

ЗМЕСТ

Прадмова
Падача формаў у слоўніку
Формы назоўнікаў
Формы дзеясловаў
Формы лічэбнікаў і займеннікаў
Скарачэнні

Беларускі алфавіт

А
Б
В
Г
А
Е
Ё
Ж
3
І
Й
К
Л
М
Н
О
П
Р
С
Т
У (Ў)
Ф
X
Ц
Ч
Ш
Э
Ю
Я

Асабовыя ўласныя імёны
Асабовыя ўласныя імёны, распаўсюджаныя па-за межамі Беларусі

ПРАДМОВА

Слоўнік налічвае каля 42000 слоў, што складаюць аснову сучаснай беларускай літаратурнай мовы і размоўнай практыкі. Асноўная ўвага ў слоўніку надаецца словам з цяжкім напісаннем ці формазмяненнем. Геаграфічныя назвы падаюцца ў агульным алфавітным парадку дзеля зручнасці пошуку вытворных ад іх прыметнікаў і назоўнікаў.

Асабовыя ўласныя мужчынскія і жаночыя імёны вылучаны ў асобныя дадаткі, змешчаныя ў канцы слоўніка.

За апошнія гады ў грамадстве адбыліся велізарныя змены, якія ў значнай меры закранулі беларускую мову. У мове заканамерна з'явіліся словы, што апісваюць новыя рэаліі. Словы, якія паспяшаліся запісаць ва "ўстарэлыя", вярнуліся ў актыўны ўжытак. Усё гэта знайшло сваё адлюстраванне ў слоўніку.

Слоўнік прызначаны для практычнай дапамогі навучэнцам і выкладчыкам школ, вучылішчаў і ўніверсітэтаў, а таксама ўсім, хто гаворыць і піша па-беларуску.

Гэты "Арфаграфічны слоўнік беларускай мовы" падрыхтаваны ў адпаведнасці з "Правіламі беларускай арфаграфіі і пунктуацыі", зацверджанымі Законам Рэспублікі Беларусь за 23 ліпеня 2008 г. (№ 420-3). Перадача граматычных формаў у цэлым адпавядае патрабаванням, выкладзеным у "Кароткай граматыцы беларускай мовы" пад навуковай рэдакцыяй А. А. Лукашанца (ч. 1. Мінск: Беларуская навука, 2007). Разам з тым, у гэтым слоўніку вельмі шырока адлюстраваная тая магчымая варыянтнасць граматычных формаў, што непасрэдна вынікае з сучаснай беларускай моўнай практыкі. Крытэрыем уключэння або неўключэння той або іншай словаформы ў склад гэтага слоўніка служылі не суб'ектыўныя меркаванні таго або іншага айчыннага мовазнаўцы, а вынікі аналізу досыць вялікага корпуса апублікаваных у розным выглядзе беларускіх тэкстаў.

Пры падрыхтоўцы выдання яго аўтарамі былі найперш выкарыстаныя творы сучаснай мастацкай літаратуры, публікацыі ў перыёдыцы (у т. л. у інтэрнэце), а таксама наступныя лексікаграфічныя крыніцы:

1. Слоўнік асабовых імёнаў. Пад рэд. М. Н. Крыўко. – Мінск: Тэсей, 2000.
2. Слоўнік беларускай мовы. Пад рэд. М. В. Бірылы. – Мінск: БелСЭ, 1987.
3. Струкава С. М. Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (па творах беларускай мастацкай літаратуры і публіцыстыкі). – Мінск: Беларуская навука, 2007.
4. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы. Пад рэд. М. Р. Судніка і М. Н. Крыўко. 4-е выд. – Мінск: БелЭн, 2005.
5. Уласевіч В. I., Даўгалевіч Н. М. Слоўнік новых слоў беларускай мовы. – Мінск: "ТетраСистемс", 2009.